
มันเป็นสถานีเพลงออนไลน์น่ะเอง เห็นตัวอย่างเว็บ www.mzaa.com เขาเอาไปแปะที่หน้าเว็บ เลยลองทำดูบ้าง วิธีใช้ก็แค่คลิกเลือกสถานีเพลง เดี๋ยวมันก็เล่นให้เองอ่ะ...เพลงเพราะนะ...



















ตอนนี้ไปดูตัวอย่างก่อนดีกว่าครับผม...เย้ !
จอมยุทธกระบี่คู่ (ต๊ะ) และ จอมยุทธกระบี่เมา (โจ้)
ผู้ไม่เคยห่างแก้วเหล้าเกิน 1 ฟุต และไม่เกิน 3 วัน
บางครั้งระบายความอัดอั้นของแอลกอฮอล์ที่คั่งค้างในกระแสโลหิต หลังดวลเพลงดื่มกันได้ที่ โดยลากกันไปที่ห้องซ้อมดนตรีขนาด 4 x 4 เมตร ของผู้เฒ่าเตียบ่อกี้ดำ (น้าดำ)
แห่งขุนเขามอดินแดงผู้ที่บางครั้งงัวเงียเพราะโดนขอร้องแกมบังคับ
แต่ด้วยความเมตตากรุณาได้มาเปิดห้องซ้อมต้อนรับการมาเยือนของ 2 จอมยุทธผู้เร่ร่อนจากแดนไกล
พร้อมด้วยความอนุเคราะห์ที่สูงล้นด้วยฝีมือกลองชั้นครู
คำแนะนำดีๆในการพัฒนาฝีมือการเล่น ที่ 2 จอมยุทธถือว่ามีค่ากว่าสิ่งใดๆทั้งหมด
และในบางครั้ง 2 จอมยุทธเคอะเขินกับความอ่อนด้อยทางประสบการณ์ทางดนตรี
แต่ท่านผู้เฒ่าก็มิได้ถือสาแต่อย่างใด และยังคงความจัดเจนในลายกลองมิได้ขาด
"ซ้อมบ่อยๆ...เดี๋ยวก็เก่งเอง"
เรา....2 จอมยุทธ รู้สึกซาบซึ้ง ทั้งเห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำสั่งสอนของท่านผู้เฒ่าเตียบ่อกี้ผู้นี้
เพราะได้ลองปฏิบัติดูแล้ว และได้ผลซะด้วยสิ
และอยากนำคัมภีร์ที่มีเพียงประโยคสั้นๆ นี้ติดตัวไปทุกที่ที่พเนจรไป
พร้อมทั้งประกาศบอกผู้สนใจในการเล่นดนตรีให้นำไปปฏิบัติ
พวกเรา 2 จอมยุทธแวะเวียนมาที่ห้องซ้อมบ่อยครั้ง เท่าที่สตังค์ในกระเป๋าจะอำนวย
และรวมทั้งเมื่ออดทนต่อเสียงเรียกร้องของต่อมดนตรีใต้สมองไม่ไหว
และทุกครั้งเราพบว่า วรยุทธยังล้าหลังนัก เมื่อเทียบกับจอมยุทธท่านอื่นๆในยุทธภพ
เราคึกคัก อิจฉา และเจ็บใจตัวเองในทุกครั้ง
เมื่อเห็นว่าจอมยุทธท่านอื่นๆ มีวรยุทธล้ำเลิศยิ่งกว่า
และอยากฝึกปรือฝีมือเพลงกระบี่ของเราให้ชำนาญยิ่งขึ้นไปอีก...
กระทั่งเมื่อขุนพลทวนคู่ (โป้ง) และจอมโจรชอลิ้วเฮียง (ต้น)
ได้หลงทางมาจากเทือกเขารีไซเคิลอันไกลโพ้น
โดยบังเอิญที่ขุนพลทวนคู่ได้กวัดไกวทวนให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของจอมยุทธกระบี่คู่ และจอมยุทธกระบี่เมาจึงได้ชักชวนให้เขาร่วมวงที่ว่างเปล่าแม้จุดหมาย
นัยว่าไร้เหตุผลกลศึกใดๆ จะอธิบายและกล่าวอ้าง
หากแต่มีเพียงความรู้สึกเดียวกันที่อธิบายไม่ได้ แต่รับรู้ได้ด้วยวิญญาณ และมโนจริต
และจนปัญญาที่จะเขียนประดับไว้ ณ ที่นี้
(เพราะมันไม่มีอะไรนอกจากความรู้สึก...จับต้องไม่ได้...แต่รำลึกได้)
และอาจจะด้วยเหตุผลใดก็สุดจะพรรณา
เมื่อจอมโจรชอลิ้วเฮียงได้สะบัดพัดหลุดมือ
พร้อมกับเปลี่ยนมาควงกีตาร์วาดฝันในวิมานกับหญิงงามแห่งคุ้มดงเต่าหอม
สุดท้ายติดกับดักของ 2 จอมยุทธผู้คอยจับจ้องและหมายตาไว้อยู่แล้ว
จอมโจรชอลิ้วเฮียงผู้นี้ได้สลัดคราบจอมใจออกไปสิ้น
เหลือไว้เพียงแววตาที่ยังคงมีไฟแห่งราคะกระพือปีกอยู่ไหวๆ ในบางคืนที่จันทร์ข้างขึ้น
(และอารมณ์ลุ่มลึกของจอมโจรชอลิ้วเฮียงก็ขึ้นตามไปด้วย)
เพื่อค้นหากระต่ายที่เร้นกายในดวงจันทร์ใบนั้น
และได้พบว่ากระต่ายงามนั้นหาได้ใช่สิ่งใดไม่
หากแต่เป็นเสียงดนตรีที่ก้องอยู่ในวิมาน ทั้งยามหลับ ยามตื่น
เวลาผ่านไป สรรพสิ่งเคลื่อนไหว ลมหนาว-มกรา-มาเยือน การปรากฎกายของจอมยุทธหนุ่มร่างโย่ง ผิวเข้มท่ามกลางกระแสวายุหักโหม ผ้าคลุมร่างโบกสะบัด แดดสี่อุ่นเบื้องหลัง จอมยุทธป๊อปปี้...ผู้มากด้วยปัญหาในชีวิต และคำถามในใจมากมาย พร้อมๆกับความสามารถทางการบรรเลงดนตรีเปียโนของเขา จอมยุทธผู้นี้ใช้เวลาเดินทางค้นหาตัวตนของเขาเองมานานแสนนาน กระทั่งได้พบพานจอมยุทธโจ้ ผู้ที่นอกจากไม่เคยแม้จะชี้ทางสว่าง หากกลับชักชวนเขาเข้าร่วมคาราวาน EASY พเนจรอีกต่างหาก จะด้วยความสับสน หรือประสงค์ใดยากจะคาดเดา สุดท้ายจอมยุทธป๊อปปี้ก็ได้เข้าร่วมกับ EASY อีกคำรบ โดยยังไม่ลืมที่จะค้นหาสัจธรรมในชีวิตดังเดิม อันเป็นปณิธานของเขามาแต่ออกจากขุนเขาสวัสดีแล้ว...!!!
และเมื่อถึงคราออกศึกครั้งแรกของ EASY พวกเราทั้งหลายได้พบกับจอมยุทธน้อย ผู้กำลังแสวงหาประสปการณ์ทั้งทางดนตรี และทางชีวิต จอมยุทธต๋องน้อย ผู้อ่อนเยาว์ด้วยวัย...หากแต่มากด้วยฝีมือ เขาถือกระบี่หยกเป็นอาวุธ ไม่มีผู้ใดทราบว่าจอมยุทธผู้นี้เดินทางมาจากแดนใด รู้แต่ว่าเขาเป็นศิษย์ผู้น้องของจอมยุทธต้นอีกคน ความที่มีความเจนจัดทางดนตรี ประกอบกับความนอบน้อมถ่อมตนของเขาได้เปิดทางให้พวกเรา EASY ยินดีรับเข้าเป็นศิษย์ร่วมสำนักได้ไม่ยากเย็น การซ้อมรบเพื่อออกศึกครั้งแรกของพวกเรานั้นได้รับความสนับสนุนจากจอมยุทธต๋องน้อยมากมายนัก... ด้วยเพราะจอมยุทธผู้นี้เคยเป็นเจ้าสำนักถ้ำดนตรีแห่งคณะสาธารณสุขศาสตร์มาก่อนนั่นเอง
(ไก่เงินแสนของเสี่ยเต้ง เห็นบอกชนะมาแล้ว)
พวกเราดื่มได้แค่ 2-3 แก้วก็เริ่มออกอาการมึนๆ และคุยกันว่า Spey นี่มันแรงเอาการ พอใกล้ค่ำก็คุยกันว่าจะกินอะไรต่อดี สรุปได้ว่าจะกินต้มไก่กัน ไอ้เต้งมันเลี้ยงไก่ไว้เยอะเหมือนกัน ผมว่าเลี้ยงไก่นี่ได้ประโยชน์เยอะดี เอาไว้ประกอบอาหารได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นต้ม, ผัด, แกง, ทอด, ย่าง, นึ่ง และรสชาตก็ดีอีกต่างหาก หมอศักดิ์จัดการเชือดไก่และถอนขน ส่วนไอ้เสี่ยเต้งก็ปรุงรส จำไม่ได้ว่าคุยอะไรกันบ้าง เปิดเพลงเพื่อชีวิตผสมเพลงสากล ช่างเข้ากันได้ดีแท้ๆ คืนนั้นพวกเราอิ่มหนำสำราญกันมาก ไอ้เต้งเข้าไปนอนก่อน ส่วนผมกับหมอศักดิ์นั่งกินกันต่อ คุยกันสัพเพเหระ จนถึงราวๆ 6 ทุ่มถึงตี 1 ก็เข้านอนกัน
(เหยี่ยวนกเขาที่เคยบินอยู่สูง แต่ต้องแพ้กับดัก เพียงเพราะต้องการโฉบลงมางาบเจ้าแสนแสบ
พ่อของผมเล่าให้ฟังว่า มีชาวบ้านที่หมู่บ้านบอกว่า “ปลูกผัก เลี้ยงปลาได้มามากๆแล้วไม่รู้จะเอาไปขายที่ไหน” มันเป็นเรื่องตลกอย่างหนึ่ง เนื่องจากชาวบ้านคงยังไม่เข้าใจเรื่อง “ความพอเพียง” ที่ดีพอ ดังนั้นเมื่อนำไปปฏิบัติจึงพยายามผลิตเป็นจำนวนมากๆ เพื่อนำไปขายต่อ ดังนั้นเมื่อหน้าแล้งเวลาจะจับปลามากิน หรือจัดงานเลี้ยงก็ไม่มีปลาเหลือ ซึ่งในความเป็นจริง มีประเด็นหนึ่งของแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงสอนไว้ว่า “ให้รู้จักประมาณตน อยู่ในความพอดี อยู่บนฐานของตนเอง” ผมคิดว่าคล้ายกับหลัก “มัชฌิมาปฏิปทา” ของพุทธศาสนาที่สอนให้เราเดินทางสายกลางเป็นพื้นฐาน และในความคิดของผมคิดว่าน่าจะต้องดำเนินชีวิตให้ห่างจากความเห็นแก่ตัว ไม่เบียดเบียนธรรมชาติมากเกินไป ทำเกษตรเพื่อเลี้ยงตัวเองให้รอดก่อน ที่เหลือควรเผื่อแผ่ญาติพี่น้อง เพื่อนบ้าน ทำอย่างนี้ได้น่าจะมีกินไปตลอดชีวิต เพราะหากทุกคนในสังคมรู้จักแบ่งปันแล้วเราอาจไม่จำเป็นต้องพึ่งเงินตราให้มากมาย







มีหลายประตูที่บัณฑิตโชว์ทำได้ และมีลูกสวยๆ เยอะมากเลยคนโพสก็จำไม่ค่อยได้ เพราะอยู่ในสนามมันเบลอๆ ขนาดนัดสุดท้ายแข่งชนะยังไม่รู้ตัวเลย เท่าที่จำได้ก็มีลูกโหม่งสวยๆ ของปีเตอร์, ลูกล็อคลอดขาแล้วยิงเข้าของปีเตอร์ (ความจริงหมวดปีเตอร์ยิงหลายลูกมาก...ใครจำได้ช่วยบอกต่อที), นอกจากนั้นก็มีลูกคาร์บอมของแอนดรูที่เตะโด่งเข้าประตูไปอย่างสวยงาม, ลูกจังหวะสองของเจี๊ยบ PH 17 และลูกบะหมี่ขลุกขลิกของอ้อย PH 17 play maker ร่างเล็กของเรา
น่าเสียดายที่ผู้รักษาประตูตัวจริงคือ "พี่ฐา PH 13" งานนี้เจ็บ เนื่องจากโดนถอด (เขี้ยว) เล็บจึงเล่นได้เพียงนัดเดียว ส่วน "ต้น PH 17" ก็โดนเหยียบนิ้วเท้าจนอาจต้องโดนถอนเล็บไปอีกคน (จริงๆแล้วไม่โดนถอนเขี้ยวเล็บก็ไม่มีพิษสง (กับอิสตรี) อะไรอยู่แล้วล่ะ...หุๆ --- หากเข้าใจผิดช่วยแก้ข่าวด้วยนะน้อง...) นอกจากนั้น PH 14 ซึ่งนอกจากโจ้แล้ว ยังมีสุริยัญ พ่อลูกสอง สั่งตรงจากกาฬสินธุ์ ก็มาร่วมลุยโคลนด้วยกันด้วย สงสัยกลับไปถึงกาฬสินธุ์แล้วต้องให้เมียนวดไปหลายวัน ฮิๆ งานนี้ขาด ฟา, เสก, ไข่ ดูเหมือนจะติดภาระกิจ
สรุปแล้วปีนี้บัณฑิตโชว์ โชว์ฟอร์มได้เกินคาด แต่ก็เหนื่อยแบบสุดๆเหมือนกัน จนไม่สามารถไปร่วมงานเลี้ยงตอนเย็นได้ ยังไงๆ ต้องฝากขอโทษน้องๆด้วย ไม่ว่าจะเป็นน้องสโมสรที่เตรียมอาหารไว้, น้องชุม, น้องอ๋า, และอีกหลายคน เนื่องจากยอมรับว่าไม่ไหวจริงๆ สงสัยจะเป็นเพราะสังขารมันถึงขีดสุด แต่ใจมันยังอยากอยู่นะ เอาไว้โอกาสหน้านะครับน้องๆ โอกาสที่ไม่เหนื่อยเกินไป อืม....คงพอจะมี และจะรอวันนั้น
งานนี้ต้องขอชมสปิริตทุกคน โดยเฉพาะพี่กาญจน์อยู่ร่วมกับน้องๆ จนเสร็จงาน น้องๆพี่ๆที่เดินทางมาไกล ยอมรับว่าปีนี้โหดหิน แต่ก็ได้ใจไปครองครับผม
อ้อ...น้อง ๆ "ทีละแบน" ชุม, อ๋า, นภ, ดำ เรายังติดค้างกันอยู่นะ บังเอิญฝนฟ้า เวลา ไม่เป็นใจเฉยๆ หรอก ไม่อย่างนั้นเราคงได้ปะทะแข้งกันสนุกแน่ ทีแรกว่าจะเป่ายิ้งฉุบก็กระไรอยู่ พี่ยังไม่ลืมนะ ตอนท้ายน้องชุม PH 16 ยังมาแลกเสื้อกับโจ้ PH 14 อยู่ จะให้ดีเราต้องมีโอกาสแข่งกันซิน่า... โอกาสหน้าเราคงได้ร่วมลุยกันอีกครับ ฉบับนี้ขอพอแค่นี้ก่อน อัดอั้นมา 3 วันแล้ว เนื่องจากพึ่งฟื้นจากหลับไหล ถ้าอ่านจนเหนื่อยก็ขออภัย ยังไงบัณฑิตทั้งหลายช่วยส่งข่าวต่อที เจี๊ยบ, แอนดรู ถ้ามีภาพก็ช่วยเอามาโชว์ด้วยนะ จะได้เห็นภาพกีฬามันๆ ด้วยนะ